|
Home
Šamorín
Stedenband
Bestuur
Documenten
Links
| |
Op uitnodiging van onze zustervereniging is de Leiderdorpse Kano Vereniging met
15 man, vrouw en kinderen (Ed, Els, Jeroen en Winnie van de Meij, Hans,
Henriette, Sabine, Larissa en Madelon van der Kraats, Arend Jan Tetteroo en
Ivette Boogaard, Mathijs
 Stikkelorum,
Ton Hoogeveen, Cor Veefkind en Jacqueline Maillé) op 23 tot en met 29 juli
bezoek geweest in de zustergemeente van Leiderdorp Šamorín. Vorig jaar hadden 3
leden van LKV al een bezoek gebracht en zij waren met enthousiaste verhalen
teruggekomen, zodat dit jaar een grotere delegatie de kanovereniging en het
waterspektakel in Šamorín wilde bezoeken. Na intensief contact met de
organisatie en onze tolk Andrea per mail betreffende het programma konden we in
ons eigen clubhuis aan de slag met de voorbereidingen. LKV is bekend om zijn
zeer actieve kanopolo activiteiten en ons was gevraagd, daar de kano vereniging
in Šamorín alleen maar afvaarten maakt op de Donau een demonstratie te geven aan
de leden van de vereniging en aan de mensen aanwezig op waterspektakel. Op het
waterspektakel (een soort te land, ter zee en in het luchtspektakel) zouden
naast teams van het dorp Šamorín (gemeente ambtenaren, bedrijfsafgevaardigden en
leden van sportverenigingen) ook teams aanwezig zijn van de 2 andere
zustergemeenten: Hainburg (Oostenrijk) en Mosonmagyarovar (Hongarije).
De kanotrailer werd geprepareerd om de 10 boten 2 maal 1272 kilometer te kunnen
vervoeren; een afdichting werd gemaakt om ook de peddels, spatzeilen,
zwemvesten, helmen en ballen ook droog te kunnen meenemen.
De grootste groep van 12 personen vertrok 23 juli om per auto de lange reis in 2
dagen te volbrengen, helaas met slecht weer; terwijl het net in Nederland een
beetje begon te zomeren.
Woensdag, 23 juli 2008
Rond 05:00 uur stonden de familie van der Meijs en Matthijs Stikkelorum voor
mijn deur. Wij waren nog niet geheel klaar met het ochtendritueel maar na een
lang georeer in de straat zijn we uiteindelijk rond 05:15 uur vertrokken. In
eerste instantie lag de snelheid nog laag, want de weg leidden ons over langs de
lage zijde van de oude rijn via Kouderkerk naar de N11. Zoals afgesproken met
Ivette en Arie waren we keurig rond 06:00 bij het benzine station langs de A12
tussen Woerden en De Meern. Vanaf het parkeer terrein ging het met een constante
snelheid van zo’n 85km/u richting de Duitse grens. Onze eerste echte stop was
voor mij zoals gewoonlijk bij het benzine station van Hünxe zo’n 25 km voor
Dortmund. Zoals ook van de voren door mij bepaald ;o) voerde de weg ons langs de
Sauerland route via Siegen, Giessen, Frankfurt a Main, Würzburg, Nürnburg naar
Regensburg. Met een maximale snelheid van 90km/u was het inmiddels 17:00uur
geworden dus was het tijd voor het zoeken naar een camping. We waren deze rit
uitgerust met een vliegende keep genaamd Ivette en Arie en deze gingen op “hoge”
snelheid richting een camping die we opgezocht hadden in de camping gids om te
samplelen of er op deze camping ruimte was voor een luidruchtige groep
Nederlanders. Dit was gelukkig geen probleem en er was dan ook meer dan genoeg
ruimte voor ons tijdelijke kampement. Op de camping was er ook mogelijkheid tot
het nuttigen van de nodige vloeibare versnaperingen en een goede maaltijd.
Daarna was er zelfs nog ruimte voor een stukje varen op de nabij gelegen rivier.
De nacht was goed en lang genoeg.
D onderdag, 24 juli 2008
De ochtend begon vroeg maal liep even zo goed toch uit tot 10:30uur voordat de
motoren werden gestart voor de tweede etappe naar Šamorín. Het grootste gedeelte
van de reis was de vorige dat al gereden, dus hoefde we maar zo’n 600km. We
waren natuurlijk al te laat gaan rijden, maar de rit ging voorspoedig, onder het
“toeziende oog” van neef Stanley een stem van de tomtom werden we snel naar
Bratislava geleid. Vanaf de grens met Slowakije waren er geen kaarten in de
tomtom dus werd de leiding overgenomen door de auto “Ivette en Arie” voor het
laatste stukje binnendoor daar we bij de grens geen mogelijkheid hadden voor het
aankopen van een autobahn vignet. Ivette leidde ons snel via de zeer slechte
wegen van Slowakije naar Šamorín. Terwijl wij braaf de Nissan volgde had Ivette
contact gezocht met Andrea (onze contact in voor het weekend) en deze haalde ons
dan ook in op de weg naar de kanovereniging KCK. Bij aankomst bij de
kanovereniging in Šamorín was zelfs het kampeerveldje te drassig om de tenten op
te zetten, maar de kano vereniging beschikt, heel luxe, over een achttal
slaapkamers met toilet en douche gelegenheid voor de heren en dames. Onze bedden
waren al opgemaakt en een klein ontvangstcomité stond klaar om ons de weg te
wijzen. We konden bij aankomst inkwartieren in hele mooie kamers dus bleven de
tenten dan ook ingepakt in de auto achter. Daar het weekend pas op de vrijdag
zou beginnen zijn er voor die avond inkopen gedaan voor het diner. Na een straf
stukje autorijden waarvan de kilometers in Slowakije over een dusdanig slechte
weg leidde, was iedereen dusdanig moe, dat er vroeg in de avond dan ook het bed
werd opgezocht.
Vrijdag, 25 juli 2008
Bij aankomst in de “vergaderzaal” van de KCK wachtte ons een goed verzorgt
ontbijt welke van alle heerlijkheden was voorzien. Snel maakte we kennis met de
mensen die ons het weekend wat betreft het ontbijt zouden verzorgen en de
ochtend werd dan ook gevuld met eigen bezigheden, daar we als eerste officiële
bezigheden pas om 15:00 uur aan hun training zouden meedoen. De tweede groep
kwam vrijdag aan het begin van de middag, met auto gehuurd op het Weense
vliegveld, alwaar Sky Europe ze vanuit Schiphol had afgeleverd. Lekker ’n middag
om te relaxen en om ons voor te bereiden op de 1e demonstatie aan het
eind van de middag.
 Wij waren rond 15:00 uur paraat, maar er waren nog in het geheel geen leden der
kanovereniging. Rond 16:30 was er toch iets van een training op het water, zij
het hoofdzakelijk in K1 kano’s. Hier zijn we dus maar bij gaan varen in onze
eigen poloboten. Wat er getraind werd was niet geheel duidelijk, maar wij zijn
lekker een beetje gaan ballen. Na de training, aandachtig gade geslagen door een
kleine groep Samorinse kanovaarders, hebben wij nog een polo demonstratie
gegeven op een geďmproviseerd speelveld met zelfbouw doeltje die een bijzonder
goede kopie was van de doeltjes die in Leiderdorp in de haven drijven. De
vereniging had 2 keurige drijvende doeltjes gemaakt, zodat er een heus
wedstrijdveldje gemaakt kon worden. Dat één doel nog een reparatie behoefde
mocht de pret niet drukken. Een paar jeugdige enthousiastelingen durfden in
poloboot te stappen en even mee te doen. Helaas weer ’n paar lichte buitjes.
Ondertussen bereidde ’n groepje vrijwilligers ’n Hongaarse/Slowaakse soep op een
houtvuur naast het clubhuis klaar.
Daar inmiddels ook de burgemeesters van Hainburg en Mosonmagyarovar waren
gearriveerd en zich keurig hadden gekleed werd de soep binnen genuttigd, na een
welkomstwoord van de afgevaardigde van de gemeente Šamorín. Daarna had iedere
stad een presentatie over het leven en wonen in de betreffende stad, wat een
hele vertoning was met PowerPoint presentaties + foto’s in Slowaaks, Hongaars,
Duits en Nederlands. Zodat het met het tolken toch nog een lange bezigheid is
geworden, maar iedereen wel een heel helder en mooi beeld gekregen heeft van de
voor ons 3 onbekende steden en zij van ons prachtige Leiderdorp en onze kano
vereniging. Het was inmiddels donker geworden, bijna 1 ˝ uur eerder als in
Nederland en tijd voor een Hainburgse schnaps buiten rondom het kampvuur.
Zaterdag, 26 juli 2008
De volgende dag staat het “2e internationale waterspektakel” van
Šamorín voor de deur. We hadden van de groep van vorig jaar al begrepen dat het
een groot spektakel zou zijn ter vergelijking met het alom bekende te land, ter
zee en in de lucht, zodat we enigszins voorbereid waren op wat er komen zou. 9
teams uit 4 landen + lokale sport- en bedrijfsverenigingen namen deel om in
totaal 7 onderdelen zo hoog mogelijk te scoren. Rond 09:00 uur werden wij
verwacht op het festival terrein, dus gingen wij op tijd per auto, inclusief
polokanotrailer richting het water. Hoe ik aan de overkant moest komen wist ik
niet, maar als voetganger kon je perfect op het terrein komen. Zoals al eerder,
vergisten we ons aardig in de Slowaakse tijd, want rond 10:30uur was het
merendeel van de deelnemers op locatie. De trailer was inmiddels inclusief auto
weer terug op het kanoverenigingsterrein, daar het nog steeds onduidelijk was
hoe ik hier moest komen. Er was wel inmiddels meegedeeld dat de weg naar de
festivallocatie voor een auto als die van ons redelijk onbegaanbaar was. Dus ben
ik maar naar het terrein gaan lopen.
 ’s Ochtends stond het Canadees afstand varen, het touwtrekken en het korte baan
canadeespeddelen op het programma aan elkaar gepraat door een Hongaarse speaker,
daar ongeveer 60% van de bevolking van Šamorín van Hongaarse afkomst is; voor
ons tussen de bedrijven door getolkt in het Engels of Duits door Andrea en haar
collega’s. Het gehele spektakel werd tevens begeleid door de knoertharde muziek,
zodat we nu ook volledig zijn ingewijd in de Slowaaks/Hongaarse top honderd
aller tijden. Dat het Hongaars volledig langs ons gaat bleek al bij de eerste
start van het eerste onderdeel, terwijl in onze ogen de speaker nog vrolijk
iedereen aan het aankondigen was bleek hij al het startsein gegeven te hebben.
In de eerste ronde van vier deelnemende groepen van de acht. Mochten wij als
eerste. Deze discipline werd uitgevoerd door Cor, Jacqueline, Jeroen en
Matthijs. Met een lichte achterstand zijn we ook met 4 man/vrouw gestart en
hebben als volleerd kanovaarders een goed resultaat afgeleverd, door zeer scherp
de boeien te ronden (daarbij af en toe een tegenstander het riet in te duwen
(niet met opzet natuurlijk)), van de kanovaarders van Šamorín hadden we geen
last, zij gingen vanzelf al om. We eindigden keurig als tweede.
Bij het touwtrekken, konden we duidelijk gewicht in de strijd gooien (we hadden
tenslotte keus om bij iedere wedstrijd te kijken wie van ons 15-en het beste zou
passen) en voor we het wisten was ook deze partij begonnen; inderdaad dezelfde
speaker, die weer vergat dat we nog steeds geen Hongaars konden verstaan. Hier
hadden we Cor, Ton, Hans, Ivette en Arie ingezet. Ondanks het geruk en getrek
van de tegenstanders wierp onze continue strijd zijn vruchten af en we wonnen
dus. Kort daarna mochten we nog een keer en ook in dit geval mocht de
hardnekkige strijd van de tegenstander niet baten. De 2 wedstrijden werden dus
met overmacht gewonnen, de 3e tegenstander durfde niet meer en trok
zich terug, zodat we ook hier weer keurig eindigde.
Tussen de middag iets eerder dan het programma vermeldde mocht de kanoploeg
schitteren, alle tijd was ingeruimd (de lunch stond nog te pruttellen). Dit was
het moment om de polokano’s te halen. De beheerder van de kanovereniging regelde
iemand met een vier WD auto en deze heer haalde de trailer op. Met een zeer
groot en enthousiast publiek, vrijwel iedereen had zich verzameld langs de rand
van het water om een glimp op te vangen van onze kanopolo demonstratie, kon de
kanoploeg een 4x4 wedstrijdje laten zien; waar alle facetten van het kanopolo
naar voren kwamen. Snelle sprintjes, overgooien/slaan van de bal, korte
‘schermutselingen’ tussen de 2 partijen, waarbij wat geduwd mag worden tegen de
tegenstander, mooie (en bijna) doelpunten en goed verdedigingswerk. De 2
doeltjes die de samorinse club gemaakt hadden deden zeer goed dienst en werkte
zeer goed. Na ruim een half uur spelen vroeg één van de bedrijfsteams een potje
te mogen poloën, waarna het groenlicht was gegeven aan heel wat liefhebbers om
even een kanopolo boot uit te proberen en een bal te gooien. Dat viel voor de
meesten nog niet mee, heel wat mensen hebben even mogen zwemmen. Het geheel werd
natuurlijk ook aan elkaar gepraat door de bekende Hongaarse speaker, ditmaal in
het Duits/Engels ingefluisterd door één van onze leden, waardoor ook alle
aanwezigen een goed beeld hebben gekregen, wat kanopolo eigenlijk inhoud en hoe
goed we (Nederland dan) daarin in zijn. Op het hoogtepunt van de kano polo
activiteiten hebben wij als LKV Rijnland de kano club Šamorín een kanopolo boot
+ toe behoren cadeau gedaan, waarna de voorzitter van de betreffende vereniging
verlegen met het cadeau ons uitdaagde en over 2 jaar beloofde ons huidige kano
poloteam te zullen verslaan. Dit werd uiteraard met luid gejuich en enthousiasme
ontvangen en ons team neemt de uitdaging graag aan.
 Helaas moest de gezelligheid op het water en aan de waterkant worden afgebroken
omdat het festival zijn voortgang moest vinden. Na de Hongaars/Slowaakse lunch
van kip en aardappelsalade (nee voor ons nog geen bier of wijn, we wilde fit
blijven, zeker met de hitte en de ons nog onbekende sportonderdelen) was het
tijd voor het middagprogramma. Dit ging er mede door de alcohol van de
tegenstanders wat ruiger aan toe, de teams waren niet altijd even vriendelijk
meer en het motto “het is maar een spelletje”werd af en toe even vergeten, we
hebben ons kranig gedragen.
In het eerste onderdeel na de lunch werd er polo gespeeld maar niet met polo
kano’s maar in vrachtwagen binnenbanden met een staande keeper op een soort
deur. Dit leek de KCK eerlijker opdat wij nu geen voordeel hadden. Wij deden
even zogoed niet mee in deze competitie, alleen werd er door ons een team
gevormd door dames met Jeroen als keeper in een verwijfde outfit. De tegenpartij
bestond uit de dames van een basketbalvereniging en de bal beheersing bij deze
dames was zodanig dat ons team volledig weggespeeld werd. Jammer. Hierna werd
“een man uit Canadees duw”- spel gespeeld en hier kwam Ed uit tegen de zelfde
dames als uit het vorig item. Er werd van te voren gezegd dat er alleen op het
zwemvest gestoten mocht worden, maar onze tegenstander vond het klokkenspel van
Ed veel interessanter en hij mocht dan ook menig duw aldaar ontvangen.
Uiteindelijk werd hij het zat en verviel hij in no more mister niceguy en duwde
de “dame” in kwestie dusdanig hard dat zij niet uit de boot viel maar er in met
haar been langs een stuk door haar losgescheurd polyester. Dit gaf een dusdanige
wond dat de wedstrijd gestaakt werd. Ik ben bang dat zij verder gehavend door
het leven moet. Ed ook, maar waarschijnlijk heeft hij de meer afgelegen
gedeelten van zijn persoonlijkheid toch niet meer nodig. Verder werd er nog een
wedstrijd gedaan met Canadezen zonder peddels. Deze werd niet door ons gewonnen,
maar ook niet verloren. Als laatste item was daar een drink spel. Eerst mocht
Ton proberen om een kan met een liter bier zolang mogelijk omhoog te houden.
Hierin werd hij derde van de acht. Daarna moest hij diezelfde kan leeg drinken
en een worst nuttigen en op het moment dat hij daarmee klaar was, mocht Cor
hetzelfde doen, maar dan met een halve liter bier. Hij werd op zijn beurt
gevolgd door Ivette en daarna Ed en daarna ik (Hans). Toen Ivette aan de beurt
was, was iedereen al klaar, dus begonnen Ed en Hans maar wat eerder te genieten
van ons gratis glas bier. Hiermee waren alle onderdelen afgerond en konden we
beginnen aan het diner, bestaande uit een kop bruinebonen soep met brood en
natuurlijk de Pivo’s (Bier) Na het eten liepen we naar een schuit in de Donau
voor de prijsuitreiking. Bij de prijsuitreiking aan het eind van de middag na de
avondmaaltijd met zijn allen bleek dat we 4 ploegen achter ons hadden gelaten.
Voor een volgend jaar moeten we ons misschien beter bekwamen in het
bierdrinkspel, het stokslaan, het Canadees varen zonder peddel en het poloën
vanuit vrachtwagenbanden.
Een tapvaatje Heineken (helaas toen nog niet op temperatuur, na afloop werd na
eerst proberen de gebruiksaanwijzing geraadpleegd en hieruit bleek dat het bier
minimaal 10 uur moest rusten in de koelkast) + een fitness/saunabon + toegang
tot het relaxcentrum van het nabij gelegen hotel Kormoran voor het hele team
viel ons ten deel + luid applaus van ons mede/tegenstanders.; waarna we de disco
hebben gelaten voor wat het was: zeer harde muziek op een boot liggend op de
Donau. We hebben heerlijk buiten gezeten/gerust op het veldje naast het clubhuis
nagenietend van de dag. Op een paar verdwaalde spetters ’s middags na was het
een zeer warme dag geweest, waarop een zwoele avond volgde. Matthijs en Hans
gingen nog de dichtstbijzijnde kroeg testen. Bij binnenkomst vroeg ik in mijn
beste Duits of de kroegeigenaar Duits sprak. Ja, zegt de man en op de vraag of
hij Engels sprak werden we wederom met een bevestiging verrast. Meteen daarna
liet hij ons in een redelijk Nederlands weten dat ook deze taal onder
mogelijkheden viel. Hier moest ik meteen het mijne van weten en hij vertelde ons
dan ook dat hij tussen ‘87 en ‘91 in Lelystad had gewoond en dat zijn dochter
daar nog steeds verbleef. Van de zeven verschillende bieren, hebben wij er drie
getest. Hierna zijn we terug gewandeld want het café sloot om 2200uur. Er is nog
even nagepraat bij de KCK en toen was het bedtijd.
Zondag, 27 juli 2008
Vroeg moest er worden opgestaan en ontbeten wederom was een keurig en lekker
ontbijt verzorgd door de vrijwilligers van de gemeente. We zouden die dag een
tocht gaan maken per Canadees op een rivier zo’n 20 km gelegen van de
kanovereniging: de kleine Donau. De Canadese kano’s lagen nog opgeladen op de
trailer van de vorige dag, alleen werd een van de kano’s nog op de valreep
gerepareerd, daar een van de verstevigingbalkjes gebroken was na de val van de
basketbalverenigingsdame. Voor vertrek kregen we allen een fles drinken
uitgereikt en een soort pindawafels. Rond 10:00 reden we met twee busjes af naar
de instapplaats. Hier werden vijf Canadese kano’s afgeladen waarin
respectievelijk Cor en Ton, Matthijs, Jeroen en Larissa, Madelon, Henriette, Ed
en Hans, Ivette, Arie, Sabine en Winnie en in de vijfde kano de KCK deelnemers
met Andrea als toevoeging. De rivier stroomde relatief snel dus kon er aardig
wat snelheid worden gemaakt. Rond het middaguur werd er gestopt bij een
vuurplaats voor de lunch. Alvorens hieraan te kunnen beginnen, moest er eerst
hout gesprokkeld worden voor een kampvuurtje waarop de door de KCK verstrekje
worstjes konden worden gegrild. Deze werden samen met brood verorberd en na zo’n
uurtje werd alles weer opgeruimd en kon de reis weer voortgaan. Wat mij
overigens opviel was de rommel die door mensen voor ons werd achtergelaten.
(Waar wij in de meeste gevallen hebben geleerd om het afval weer mee te nemen of
achter te laten in de voor dit doel bestemde bakken laat de bevolking van
Slowakije alles maar los waar ze op dat moment zijn.) De rivier leidde ons snel
naar de volgende stopplaats. In dit geval was dit bij een grasveld waar de
plaatselijke bevolking voor de recreatie naar toe komt. Hier hebben we een
consumptie genuttigd bij het lokale drank tentje en later de gerestaureerde
watermolen bezichtigd. Ook hier viel ons de grote hoeveelheid afval op die door
de locals werd achtergelaten. Wederom een uur later ging de reis weer verder en
nu was het slechts een half uur varen om wederom te stoppen bij een biertentje
ergens bij een vervallen boerderij. Een biertje later gingen we weer verder en
nu was het een behoorlijk stukje varen alvorens we op het punt kwamen waar we
voor het laatst zouden uitstappen. Bij aankomst op de locatie bij een restaurant
stonden de busjes met kanotrailer al klaar en ook Els en Jacqueline waren
aanwezig. Aldaar werd het diner gebruikt en nu hadden we weer de 25km terug naar
de KCK waar we weer aan ons lot werden overgelaten. De biertank die we op de
zaterdag hadden gewonnen was nu geheel tot rust gekomen in de koelkast en deze
werd in hoog tempo geleegd onder een goed gesprek over de afgelopen dag.
Maandag, 28 juli 2008
Deze ochtend hadden we het laatste officiële gedeelte. Eerst werd er nog even
gekanood. Na een wederom lekker ontbijt tijd om Šamorín te ontdekken. We zouden
een rondleiding krijgen in Šamorín door Andrea. Ze zou ons tussen negen en half
tien komen halen en dus geheel volgens Slowaakse tijd kwam ze na tienen opdagen.
Per auto ging het naar Šamorín en een korte wandeltocht leidde ons naar het
lokale museum waar we door een goed articulerende Hongaar kregen uitgelegd hoe
het leven in vroeger tijd werd geleefd. Gelukkig was daar Andrea die zijn
gesproken woord vertaalde naar het Engels. De rondleiding was bijzonder
interessant en leerzaam. Een museum dat ons in de tijd terugzette en ook voor
ons deed denken aan het Nederland van voor de oorlog. Daarna kregen we nog korte
rondleiding op het kantoor waar Andrea werkt en hier was tevens de bibliotheek
gevestigd met daarin ook een internetcafé. Had ik dat eerder geweten. Na een
geslaagde lunch in een gezellige stube hebben we afscheid genomen van de mensen
van de gemeente en een laatste groepsfoto gemaakt.
Dit was het laatste en dus gingen we weer terug naar de KCK. Voor een aantal
eindelijk tijd om de gewonnen bon van de sauna en fitness centrum te
verzilveren, dit terwijl het buiten ruim boven de 30 graden was. Ze genoten
volop. Eind van de middag gingen we allen gezellig lopend richting het centrum
van Šamorín voor de maaltijd. We vonden snel een pizzeria waar een ieder een
grote pizza bestelde en uiteraard de nodige pivos en frisdranken. Het eten was
bijzonder lekker en het was daarna even schrikken toen we de rekening kregen. We
hadden daar met z’n vijftienen zitten eten en drinken en kregen toen een
rekening van wel 95 euro. Daar de man ons voor dit luttele bedrag ons geld terug
wilde geven van de 100 euro die Ed had neergelegd en Ed niet wist hoe hij de
alleen Hongaars sprekende man moest duidelijk maken dat hij de rest moest laten
zitten, heeft hij er nog vijf euro bijgelegd. Dit was bij de heer volledig
duidelijk. (En voor ons nu ook makkelijker deelbaar door 15). Net als de andere
avonden werd er nog nagepraat op de vereniging.
Dinsdag, 29 juli 2008
De ochtend begon om 07:00 uur met het opladen van de trailer en het inladen van
de bagage. Andrea en de mensen van KCK kwamen ons gedag zeggen en ze werden
bedankt voor de genoten gastvrijheid. De groep splitst zich weer in tweeën, de
groep van 12 weer verder voor een heerlijke vakantie in Oostenrijk en de andere
3 weer op weg naar Nederland.
Verslag geschreven door Hans van der Kraats en en Jacqueline Maillé.
|
